Janowi Gutenbergowi oprócz wprowadzenia czcionek metalowych, dostosowanych do zróżnicowanego charakteru liter alfabetu łacińskiego, ludzkość zawdzięcza również opracowanie sposobu umożliwiającego oddzielanie w druku poszczególnych wyrazów i wprowadzanie odstępów między wierszami przez zastosowanie tzw. j u s t u n k u, czyli materiału nie odbijanego, lecz wypełniającego formę drukarską. W 1456 roku wydrukował on swą słynną czterdziestodwuwierszową Biblię, zawierającą 1286 stronic, która nie tylko nie ustępowała wyglądem księgom pisanym ręcznie, ale dzięki zachowaniu pełnej jednolitości wszystkich występujących liter i odstępów znacznie je przewyższała. To udane dzieło drukarskie zdecydowało o szybkim już rozpowszechnieniu się druku w Europie. W niespełna 20 lat po wydrukowaniu Biblii przez Jana Gutenberga, w 1474 roku, pojawiły się pierwsze druki polskie (na rok 1474 datowany jest jednostronicowy drukowany kalendarz). Pierwszym drukarzem w Polsce był prawdopodobnie działający w Krakowie w latach 1473-1476 K. Straube, którego zidentyfikowano jako twórcę wydanego w tym właśnie czasie w Krakowie dzieła "Explanatio in Psalteriurn" (Komentarz do Psałterza). W dalszej części artykułu będzie mowa o druku płaskim, druku wklęsłym i maszynie drukarskiej.