Pi Szeng sklejając, wynalezione przez siebie czcionki żywicą, składał z nich formę. Po wykonaniu z formy odpowiedniej ilości odbitek można ją było rozebrać i tych samych czcionek używać do składania innych tekstów. Z czasem nietrwałe czcionki gliniane lub drewniane zastąpiono metalowymi. Najstarsza znana książka, wydrukowana przy użyciu czcionek metalowych (brązowych), ukazała się w Korei, w 1409 roku. W Europie, nie mającej w tych czasach bezpośredniego kontaktu z Dalekim Wschodem, etapy rozwoju druku były podobne: rzeźbione drewniane tabliczki służące do odbijania kart do gry, później całe rzeźbione w drewnie stronice książek i wreszcie oddzielne drewniane klocki do odbijania poszczególnych liter. Wynalazek drewnianych czcionek (być może niezależny od wynalazku Pi Szenga) przypisuje się Holendrowi - Laurensowi Januszoonowi Costerowi, który miał go dokonać w 1423 roku, drukując z użyciem czcionek małą ośmiostronicową książeczkę zatytułowaną "Horarium". Największy jednak udział w rozwoju druku w Europie miał drukarz niemiecki Johannes Gensfleisch, zwany Gutenbergiem. Jemu przypisuje się wprowadzenie czcionek metalowych, dostosowanych do zróżnicowanego charakteru liter alfabetu łacińskiego,