Nazwa druk płaski zawiera wyjaśnienie istoty wynalazku: farba drukarska nakładana jest na gładką płaszczyznę formy, przygotowaną chemicznie w ten sposób, że osadza się na niej tylko w określonych miejscach, czyli na utrwalonym na formie obrazie tekstu i ilustracji. Pierwotną postacią druku płaskiego była -litografia. Odmianą druku płaskiego, stosowaną powszechnie we współczesny przemyśle poligraficznym, jest offset (z ang. przeniesienie). W tej odmianie forma nie styka : bezpośrednio z papierem, lecz farba z formy przeniesiona jest na papier za pośrednictwem gumowego walca. Wynalazku offsetu miał dokonać przypadkiem w 1904 roku amerykański maszynista litograficzny W. Rubel, któremu podczas drukowania spadł arkusz nakładany na maszynę i drukowany z kamienia litograficznego obraz odbił się na gumowym obciągu cylindra tłoczącego. Po założeniu następnego arkusza obraz odbił się z jednej strony z kamienia, z drugiej - z zabrudzonego obciągu. Odbijanie z obciągu okazało się lepsze. Konstruktorem pierwszej maszyny offsetowej w której zamiast kamienia litograficznego została zastosowana blacha cynkowa odpowiednio przygotowana metodą fotochemiczną (-fotochemigraf był C. Hermann (1905). Zastosowanie blachy cynkowej, dającej się formować w kształt cylindra, umożliwiło budowę rotacyjnych maszyn druku płaskiego. Offsetowa technika druku płaskiego znalazła bardzo szerokie zastosowanie ze względu na możliwość używania różnych gatunków papieru.